ფროგოს ამბავი
ფროგო ნელი ნაკადულის პირას დაიბადა — იქ, სადაც ლერწამი ისე ხშირია, რომ მიყუდება შეიძლება.
ის პატარა იყო. სხვებზე პატარა, და დიდხანს დარჩა ასეთი. ნაკადულის განიერ ადგილს ვერ გადახტებოდა და მაღალ ფოთლებს ვერ წვდებოდა.
ერთხელ დიდხანს წვიმდა. დიდი ბაყაყები დიდი ფოთლის ქვეშ შეიკრიბნენ და ადგილი აღარ დარჩა.
ფროგო წვიმაში დაჯდა და სამ ჩხირს დააკვირდა. პირველი ტალახში ჩაასო, მეორე მას მიაყუდა, ზემოდან კი განიერი ფოთოლი დადო — და წვიმა ფოთოლზე დაეშვა, ფროგოზე აღარ.
ჟონავდა. თავიდან ააშენა. ნაკლებად ჟონავდა. კიდევ ერთხელ ააშენა.
ახლა, როცა დიდხანს წვიმს, დიდი ბაყაყები დიდ ფოთოლს ტოვებენ და ფროგოს სახურავის ქვეშ მოდიან — იქ არ ჟონავს და ადგილიც ყოველთვის რჩება.
ფროგომ ადრე ისწავლა ის, რასაც ბევრი ვერასდროს სწავლობს: შენი ხელით გაკეთებული უკეთ გერგება, ვიდრე ნაპოვნი.
